όλα μπορούν να αλλάξουνε

Με καρδιά μισή, να τρέμει

κατεβαίνουν οι σελίδες και ανεβαίνει η αγωνία.

Να φοβάται.

Να βλέπει όλα τα μαύρα και να πονά.

Χάθηκε η ανωτερότητα;

Χάθηκε η σιγουριά;

Χάθηκαν τα όνειρα;

Χάθηκε το ενδιαφέρον για ζωή;

Χάθηκαν οι ευκαιρίες;;

Να τα μας πάλι.

Ήταν μια περίεργη ενεργητικότητα και χαρά .Γιατί άραγε περίεργη;;; αφού κάποτε την ένιωθε συνέχεια.

Λέω "ήταν" γιατί νομίζω ότι έφυγε ξανά. Να τα μας πάλι...

Συνειδητοποίησε πριν λίγο, πως ο κόσμος προχωράει και αυτή μένει πίσω. Άφησε τον κόσμο να την ξεχάσει, και αυτός δεν έχασε ευκαιρία, το έκανε! Οι ρυθμοί συνεχίστηκαν ίδιοι. Όσο αυτή ήταν κλεισμένη μέσα στους τέσσερις άσπρους και άχαρους τοίχους, το έξω κυλούσε ανενόχλητο και ίσως καλύτερο από πριν. Έτσι μία από αυτές τις μέρες, η απομόνωση την έπνιξε και οι γνώσεις την είχαν ζαλίσει. Αναζήτησε να δει τι γίνεται εκεί έξω. Όχι όμως βγαίνοντας έξω, αλλά ανοίγοντας ένα μπλε βιβλίο. Το άνοιξε μόνο για 2 λεπτά. Κοίταζε μέσα σ αυτό για να μάθει. Κοίταξε τις ζωές μόνο 2 ατόμων. Απογοητεύτηκε. Ότι είχε αφήσει ήταν ίδιο. Ίσως και χειρότερο , γι αυτήν. Έκλεισε το βιβλίο και αποφάσισε να βγει έξω και να παλέψει. Είναι δύσκολο. Είναι πολύ δύσκολο. Αλλά δεν πρέπει να τα παρατήσει. Θα είναι πολύ δύσκολο. Όμως δεν γίνεται αλλιώς.

Το προχθεσινό όνειρο συννεφιάστηκε. Να τα μας πάλι.

"να με παίρνεις τηλέφωνο όταν δεν νοιώθεις καλά"

           αυτό θα κάνει. αν και δεν γνωρίζει άμα θα της βγει σε καλό.

Καληνύχτα.

ζητώντας το σκοτάδι.

και να 'σουν εσύ το αστέρι της ζωής μου;

τότε το σκοτάδι πως είναι;;

(μαίρη χρονοπούλου : θεά!)

πίσω.

και η ανάταση δεν ήρθε, ήρθαν οι τύψεις.

γιατί πρέπει ο ίσιος δρόμος να είναι τόσο δύσκολος;

γιατί  οι στροφές μας κρατάνε μέσα και η ευθεία μας κλωτσάει.

γιατί ο ίσιος δρόμος είναι απόρθητος;

Ξεπέρασε σε..

"Θα σου πω ένα μυστικό.Γύρω μου επικρατεί ένα χάος, όμως από κάπου θα αρχίσω και θα το φτιάξω.

Μέσα μου  βλέπω πάλι να μουτζουρώνεται το είναι μου, όμως από κάπου θα αρχίσω και θα το γυαλίσω.

Αυτή την φόρα δεν θα τα παρατήσω, αυτή τη φορά θα μπορέσω. Την αρχή την έκανα την Κυριακή που πέρασε. Οφείλω να την χρησιμοποιήσω σωστά. Αυτή τη φορά θα τα βγάλω πέρα. Αυτή τη φορά θα καταφέρω να τα κάνω όλα σωστά και να μην αφήσω κανέναν παραπονεμένο. Ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό. Θα δώσει, και θα τα καταφέρω."   

Αυτά μου έλεγε και εγώ έμεινα να την κοιτάζω με ένα βλέμμα που φώναζε "θα τα καταφέρεις, θα είμαι εγώ  δίπλα σου, θα σε βοηθήσω". Μου τα είχε ξαναπεί πολλές φορές. Δεν τα κατάφερνε. Αυτή την φορά όμως υπήρχε κάτι διαφορετικό στην φωνή της, κάτι αλλιώτικο στα μάτια της.

Η φιγούρα της, τσακισμένη. Είναι προδομένη για πρώτη φόρα στην ζωή της και φοβάται τα πάντα. Έχουν περάσει μήνες μα δεν το έχει ξεπεράσει τελείως. Κυρίως φοβάται που δεν μπορεί να  αλλάξει την φύση της και θα συνεχίσει να εμπιστεύεται πολύ εύκολα τους ανθρώπους...

"Ονειρεύομαι πράσινα λιβάδια κάτω από ένα γαλάζιο ουρανό. Τα ονειρεύομαι και επιζητώ την ηρεμία τους, το ξέρω ότι δεν είναι μακριά... μακάρι να μην είναι μακριά!"

Γιατί να επιζητεί τόσο έντονα την ηρεμία, την γαλήνη;;;

"Από τότε που γεννήθηκα βρίσκομαι σε ένα συνεχή αναβρασμό. Συνεχώς θα υπάρχει κάτι που θα με ενοχλεί, κάτι που θα με ανησυχεί, κάτι που δεν μ αρέσει έτσι όπως είναι και θα θέλω να το αλλάξω. Δεν γίνεται να προσπαθώ να αλλάξω τα άσχημα μου, και να είμαι ήρεμη και γαλήνια;;;" 

Τι να της έλεγα;;; Εγώ φημίζομαι για τα ευαίσθητα μου νεύρα.

Στο τέλος της ημέρας μου είπε.. "Κορνηλάκι μου, ηρεμώ.. μέρα με την μέρα ησυχάζω.. οι κρίσεις μου μειώνονται. Το νιώθω ότι πλησιάζει το τέλος. Εγώ θα φύγω χαρούμενη. Οι δικοί μου όμως δεν θα το αντέξουν και αυτό μου δημιουργεί δύσπνοια, ένα κόμπο βαθύ και μεγάλο ανάμεσα στο στήθος. Δεν θέλω να στεναχωριούνται, δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Θα προσεύχομαι τα πράγματα να αλλάξουν, να γίνει ένα θαύμα! Δεν θέλω να δω ούτε ένα δάκρυ στα μάτια τους και ας ρίξω εγώ όλα τα δάκρυα του κόσμου."

Και εγώ τα θυμάμαι αυτά και βάζω τα κλάματα. Θέλω να τα θυμάμαι. Θέλω να κλαίω. Συσσωρεύω πολύ βρώμα μέσα μου και δεν βγαίνει.ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ!!! Θέλω να κλαίω και να καθαρίζω. Κάπως οι φόβοι της μετατράπηκαν σε φόβους μου. Μόνο, αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι..

 η απραγία

Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα, που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε..

Πράσινα λοφάκια. Τόσο όμορφα! Τόσο οικεία.

Πόσα όνειρα έχτισε και τα λοφάκια ήταν το κυρίως φόντο.

Και τώρα που τα όνειρα κλάπηκαν, χάθηκαν, χάλασαν

τα λοφάκια έμειναν εκεί σταθερά, εκεί να θυμίζουν την γλύκα των ονείρων.

Την αγαπάει αυτή την  πόλη κι ας την έχει επισκεφτεί λίγο.

Και τώρα να που ξαναπάει να την επισκεφτεί μετά από χρόνια.

Οι πρωταγωνιστές των ονείρων της όμως δεν είναι εκεί,

ή ίσως και να είναι.

Δεν θα τους επιζητήσει. Δεν θα τους ενημερώσει για τον ερχομό της.

Φοβάται μάλλον πως τίποτα δεν 8α μοιάζει ούτε στο ελάχιστο με αυτά

που θυμάται, με αυτά που έπλασε.

Φεύγει αύριο και η ανυπομονεσία της φουντώνει.

Αυτά τα 150χλμ και με τα πόδια θα τα έκανε.

Φεύγει. Πάει να βρει την ιδέα που την στήριζε χρόνια τώρα.

Την ιδέα που έχει βαθιά ριζώσει μέσα της.

Κάθε φορά που την ξεχνάει, λάθος πράγματα της συμβαίνουν.

Αλλοτρίωση.

Ένα άθλημα, δύο αγόρια, ένας κάμπος, μια θάλασσα με βούνο

και μια πόλη με 45 βαθμούς κελσίου το  καλοκαίρι.

Κλείνει τα μάτια..  οι ήχοι των κατσιμιχαίων, και της μπάλας, οι μυρωδιές του γηπέδου και του κυπαρισσιού φέρνουν εικόνες.

Η καρδιά της τώρα χτυπάει πολύ δυνατά. Πολύ!!!

Please, please forgive me, but I won't be home again.

Και να το πάλι αυτό το αίσθημα. Το αίσθημα της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας. Γιατί να είμαι τόσο ανασφαλής ή μάλλον γιατί να δίνω τόση σημασία σε πράγματα που είναι αβέβαια;; Περάσαμε τόσα πολλά! Τα περάσαμε ή έτσι νομίζουμε;;; Τι περάσαμε τελικά που είναι τόσο μεγάλο ώστε να το κομπάζουμε συνεχώς και να αποτελεί αιτία (πιο πολύ αφορμή) για να είμαστε μαζί;;; Δεν ξέρω τι περάσαμε. Το μόνο που ξέρω είναι ότι ασχοληθήκαμε υπερβολικά πολύ. Ή μήπως ασχολήθηκα μόνο εγώ και έτσι παρέσυρα και εσένα; Την βαρέθηκα αυτή την αβεβαιότητα για όλα όσα μας περιτριγυρίζουν. Βγάζω συμπεράσματα που στέκουν, που βροντοφωνάζουν ότι λένε αλήθεια και αργά ή γρήγορα τα αναιρώ. Ναι φταίω εγώ που είμαι έτσι, αλλά φταις κι εσύ. Έχεις πρόβλημα στο να εκφράζεις τα συναισθήματα σου και εγώ έχω πρόβλημα στο να μη δέχομαι πληθώρα συναισθημάτων.

Τα ισοπέδωσα όλα. Δεν θα κοιτάω πια πίσω από τις λέξεις. Παίρνω ότι μου δίνουν. Ακόμα και με εσένα. Ακόμα και με αυτά τα υποτιθέμενα "τόσα". Το καλό είναι πως δεν σου χρωστάω και δεν μου χρωστάς. Δεν σε έχω ανάγκη για να ανασαίνω. Το ίδιο ισχύει και για σένα. Μπορώ να σου πω τι θέλω κι αν δεν μπορείς να μου το δώσεις, δεν θα σε πιέσω πια για να το κάνεις. Απλώς θα το ψάξω κάπου αλλού. Νομίζω ναι, αυτό είναι που έλεγα "ανεξαρτητοποίηση συναισθημάτων" .

[...]

Ήταν που ήθελα να κάνω κάτι ουσιαστικό σήμερα. Τι να κάνεις όμως;; Σε αυτή την εποχή που τα ερεθίσματα σε κυνηγούν, το υποσυνείδητο μας λειτουργεί σε πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από το συνειδητό μας. Είμαστε λοιπόν αναγκασμένοι προσωρινά, μέχρι να μάθουμε να κάνουμε κουμάντο εκεί μέσα, να πέφτουμε στον ειρμό των άχρηστων φαινομενικά σκέψεων και στην σπατάλη του χρόνου. 

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που όλοι μας μπορούμε και εκφραζόμαστε μέσα από στίχους τραγουδιών,
από λόγια άλλων...
έτσι λοιπόν κι εγώ...  

  "Άρχισα κι εγώ να σου γυρνάω τις πλάτες..."